به مناسبت ۳سالگی کهکشان دل

پنجم اسفندسال هشتاد و چهار خورشیدی، نخستین صفحه‌ی کهکشان دل متولد شد. آنروزها تنها دلیل خلق  آن شاید تنها نوشتن دردلهایم بود و  هرگز گمان نمی‌بردم با این كار خویش جرقه‌ی انقلابی در نوشتنم و درونم  افروخته شود. از آن پس، کهکشان دل با  یك‌به‌یك پست های غیر حرفه ای به عرصه‌ی دنیای مجازی پا نهاد و با فراگیری این پدیده‌ی نو، مرز میان دنیای واقعی و مجازی كمرنگ و مرزهای جغرافیایی درنوردیده شد. دیگر من منتظر رسیدن پیكی  نمی‌ماند تا نامه و اندیشه و فكر را بر روی برگ‌های كاغذی برای او به ارمغان آورد. اندیشه آنگاه كه در ذهن می‌درخشید می‌توانست در فاصله‌ای اندك بر روی صفحه‌ای منتشر شود كه تمامی جهانیان قادر به دیدن آن بودند...

در ابدا فقط میخواستم بنویسم کهکشان دلی که تنها برای مرهم زخمهای دلم بود جایگاه و طرفدار پیدا کرده بود  با روزی ۲۰۰-۳۰۰ نظرات لطف دوستان و من انگار استسقای نوشتن داشتم تا دو سال پیش که بلاگ قربانی فیلترینگ اشتباه مخابرات  شد و دل و دماغ نوشتن و دوستان عزیز را از من گرفت با افتتاح کهکشان دل ۲ (وبلاگ کنونی) با اینکه گاه گداری شروع به خط خطی کردن بلاگ شدم اما انگار اسم وبلاگ مرا به یاد گذشته خوب می انداخت و غم درونم را افزون می ساخت ..بنا به پیشنهاد فرزانه(دختر آواره باد)دوست عزیزم تصمیم به تغییر نام بلاگ گرفتم که از کهکشان دل به بانوی قدیس تغییر نام داد و حالا سه سال از آن سالها میگذرد.........

سالهای پر از دوستی پر از شادی پر از انسانیت ...گاه گداری بودند افرادی که خواستند جلوی کار وبلاگ را بگیرند با تهدید به هک یا توهین به من و دوستانم ..اما هنوز هم ایستاده ام و ادامه میدهم وبلاگم یکبار حذف کردم یکبار هک شد  ... و هنوز کهکشان دل به راه خویش ادامه میدهد

سه سال گذشت .. عین برق و باد ...خیلی زودتر از اونی که فکرش رو هم می کردم. 

تولدت مبارک دفتر قلب من

با تشکر از دوستان قدیمی که فراموشم کردند

 پ.ن:طفلکی بخدا نمیشناسمت اگه واقعا هستی به آیدیcaffe.iranپیام بذار اما  اشتباه گرفتی

پ.ن: یه جستجو توی سایت گوگل کافی بود تا من بفهمم قانونی به اسم کپی رایت در ایران معنایی ندارد اکثر مطالب وبلاگم را وبلاگداران دیگر روی بلاگشان گذاشته اند بدون هیچ اجازه یا ذکر منبع ....نمیدونم چی بگم میسژارم دست وجدانشون ...من همه عشق و احساسم رو برای نوشتن شعرام کنار میذارم و این نا انصافیه که اون به اسم خودش بزنه تازه کلی آدم هم بیان تشویقش کنند که فلانی چقدر شعر خوبی نوشتی و.....اینجا ایران است یادمان نرود

یاد سالهای گذشته مرا به یاد تو می اندازد