درغربت شبی که نبودِ شانه هايت
برتکيه گاه اشکهايم؛
مرابه انهدام خويش کشاند
خسته ام ديگرازاين همه اوهام!
ميفهمی ؟
ولايه های عمرم پوسيد
درپوچی انتظاری که
مي رفت دربسترخيال

پ.ن:دوست دارم در سرزمين قلبم خانه ای بسازم . خانه ای که پنجرهايش هيچ گاه ازديدن تو سير نمی شوند.عزيزم !وقتی تو هستی می توانم همه ی دنيا را سطر به سطر بخوانم ومسير زندگی رااز
پرنده ها بپرسم . وقتی تو هستی کلمه ها تمام می شوند وحرفها ته می کشند .
بهترين همدم وتکيه گاه زندگی ام ، تو معنا ی مجسم همه ی کلمه های کتاب آفرينشی

من عاشق بارونم